وطن دلم برایت تنگ است
وطن
حقیقت تلخیست
وطن ! الهه خونخواری
که مردان را به بستر می برد پیش از گشتن
پراوانه هفت رنگی
که سر انگشتانم را به تصا حب دچار می کند
بی آن لمس بال هایش خمارم کند
دردی کهنه در قلبم که تیر می کشد
وشعر هایم بیمار
دلبری
که به زبان دیگر سخن می گوید
وطن
دختری عشوه گر آواره در خیا بان های جهان
کودک دست فروش
سرگردان در
پیچ های تهران
وطن برگ خشکی در دامن باد
آن گاه که
به سر ما دچار می شوی
وگرگان
به گوشت تازه طمع می ورزند
وطن شالی سرخ بر ترگی موهایم
کتابی باستانی در اهرام سینه ام
وطن شاعری ترک است
که به چشمانت عاشق است
وکفاش پیر افغانی را دوست دارد
وطن
واج های دردی است
در دهان کودکم
کلاسی شیرین که از منقار گنجشکی می رهد
وطن خواهر گمشده ام در جنگ
غرق شدن در قایقی
که در یو نان می رود
وطن خوابی پریشان برای اقامت
دیوانه ای بی نقاب
که تورا می بوسد
می کشد
وبر جنازه ات نماز می خواند
وطن پیر مرد معلول
با پشتی خمیده وچهره ای جوان
که عصا زنان
از کوچه تنهایی ام می گذرد
یو سف نا شناخته ایست
که نا رنج را از یاد بریم
ودست خویش را به کارد بسپاریم
شعر از:خانم زهرا زاهدیُُُُُ- شاعر افغا نستانی
باز گشت به وطن
در غم آشیانه پیر شدم
باقی از هستیم همان نامی است
مردم از غصه این چه ایامی است
من که از این حیات سر شدم
گفتم از چند نیست بال و پرم
نتوانم سوی چمن بپرم
چنگ و منقار وسینه هست سرم
خز خزان تا به باغ می گذرم
چمن آمد زدور در نظرم
قوت آمد به زانو و کمرم
لانه یی دید چشم های ترم
چون رسید، کباب شد جگرم
آه....
من باز هم اسیر شدم
شعر از: لا هوتی