با گنجشک های بهاری:
زکوی یار می آید نسیم بادی نو روزی......
سال نو به تمام دوستان مبارک.
خورشیدی 87 با زهر تلخ و نا کا می غروب کرد، همه بسوی بهار 88 با شکوفه های خاص هجوم آوردند، گلی را دیدم که از زیر خاک وسنگ ریزه های بهاری.......... از شقیقه هایش دانه های عرق پا یین می لغزید ند ومو های خا کستری رنگش آهسته آهسته تکان می خورد ....... لب خندی عجیبی بر لب های این گلی بهاری دویده بود، مثل لب خند انار های رسیده ای پا ییز، سرمای سو زان زمستان نفس های آخرش را می کشد، همه جای شهر سا یه طبیعت با رنگ های مختلف بهاری رنگ آمیزی شده اند، رنگ زرد، رنگ سرخ ، رنگ بنفش، رنگ فیرو زه ای و.......همیشه د لم می خوا هد بین رنگ ها برقصم و بی چر خم... در بین هم بازی های زمستانی ام ....بهار همیشه زیباست در هر جای دنیا که باشد . اما بر سر سفره ای هفت سین نشستن چای خوردند،تخمه شکستن، شیرینی خوردن، سال نو را به همدیگر تبریک گفتن هدیه نو روزی از دست هم دیگر گرفتن، از انواع خوراک های خوشگوارا و نوشیدنی های گوارا نو شیدن از بهار زیبا تر است..
« به قول جبران خلیل جبران» « در بهار، دو شا دوش عشق، نغمه خوان میان تپه ما هورها گام بر خواهم داشت،نشان گام های زندگی را که به بنفشه وریحان در آمیخته، پی خواهم گرفت وباز مانده ی با ران را در جام نرگس و زنبق، خواهم نو شید هنگام تا بستان ، من و عشق سر بر علف ها خواهیم نهاد،فرش گیا هان را بستر خویش، آسمان را رو انداز خود خواهیم کرد وبا ماه وستارگان شب زند دار خوا هیم ماند»
سپیده دمان، عشق از خواب زمستانی بیدار خواهد کرد و پیشا پیش من به بیا بان دور دست رهسپار خواهد شد، هنگام ظهر، مرا تا سایه ی درختان خواهد برد تا به همراه گنجشکان از گرمای سو زان خورشید پنا جویم. اما به تو عشق خواهم آموخت اما تو هنوز در بهار زندگی به سر می بری وزندگی همچون راهی باز و پوشیده از گل و سنبل پیش روی توست، بهار من همیشه پنجه به گیسوانی گیجت می اندازم مسا فران بهاری قطره های باران اگر به شیشه ای ما شین تان خوردند، دل خون نشوید،بگذارید آرام آرام به پا یین شیشه می لغزد، همه جا گریه ی با ران است،منم هم زاد بارانم دلم می شود دشت را در آغوش گیرم ، جام شراب را به دوش، آسمان را در آغوش گیرم ، بو ته ها را در آغوش گیرم ، دلم می شود گریه با ران شوم، خودم را در اشک باران بشویم آن را در اشک خودم، ای با ران بر چتر های خسته ام ببار تنم سوراخ سوراخ است زندگی ام زهر تلخ ، کو دکان با سنگ به سینه ام می زند چه روزگار تلخ و جان گدازی .......یاد داری که زمن خنده کنان پر سیدی، چه ره آورد سفر دارم از این راه دراز؟ چهره ام را بنگر تا بتو پاسخ گوید اشک شوقی که فرو خفته به چشمان نیاز، چه ره آورد سفر دارم ای مایۀ عمر؟ سینه ای سوخته در حسرت یک عشق محال نگهی گمشده در پردۀ رویایی دور پیکری ملتهب از خواهش سوزان وصال........ در تنهایی شب هایم وقتی به ستارگان می نگرم از بین صورت فلکی، فقط صورت آسمانی تورا می یا بم وبا دیدن لبخندت، تما م غم هایم را فراموش می کنم فقط دوری توست، تمام عصۀ من.......... فرق بین ما یک دنیاست ،. فرق از دروغ تا راست.. قلب من اگر چه تنهاست،.. عشق من ببین چه زیباست.... نا زنین دوستت دارم........ همیشه بهاری با شید زندگی در کام تان شیرین....
بهاری
هواي شسته ي يك صبح يا دگاري بود
طنين سرخ غزلهاي عشق جاري بود
غزل به نام شكستن، به نام ليلي و دشت
به نام مجنون بي كس به نام ساري بود
پرنده را كه سروديم، پرنده زود پريد
پرنده شوق رسيدن به سمت ياري بود
به جاي چشم تو گفتم ستاره و باران
براي بوسه ي تو واژه ها غباري بود
عطش شدم كه بگويم لبت ترانه شده
نگاه شرقي تو غرق شرمساري بود
تو از سكوي بلند ترانه برخاستي
مثال قامت سبزت چمن بهاري بود
«شعر از زینت نور»