کوچه باغ

شنیدم که پروانه باشمع گفت

که من عاشقم گر بسوزم رواست

تو را گریه و سوز، باری چراست؟

بگفت ای هوادار مسکین من

برفت انگبین یار شیرین من

چو شیرینی از من به در می رود

چو فر هادم آتش به سر می رود

همی گفت و هر لحظه سیلاب درد

فرو می دویدش به رخسار زدر

که ای مد عی،عشق کار تو نیست

که نه صبر داری، نه یاری ایست

تو را آتش عشق اگر پر بسوخت

مرا بین که از پای تا سر بسوخت...

                                                                            (سعدی)