کوچه باغ

            گو شه ی چشم به معشوقم کنم

عجب دلبر کی!

               شا خه ای گل میخک در دستا نش!

منحصر به فرد و به سبکی آ سما نی

                             با رنگ با طل!

خیلی متاسفم،

از شهر بسیار خوش منظره،

از آن کو چه،ازآن دیوار، با رنگ های مسخره اش،

هوای شهر از زیادی دود سیگار غلیظ و کبود شده بود،

پنجره اتا قم را باز کردم، هوای صاف و یخ بسته به درون اتا قم جا ری شد،

                (به هر حال مهما نی خیلی جا لبی نبود)

گوی بهشت در یکسو و جهنم در سوی دیگر،

با کلاه و زنگو له هایش می دوید

تا جو راب های پینه پینه، و کفش های وصله زده اش را

     پاره پاره کند.